Bahçeden ayrılırken

Akşam güneşi çitin üzerinden çekilirken Lavi bahçe yolunda durdu. Sırtındaki tarçın rengi dikenler ışığın son parçasını tutuyordu. Krem yüzünü patikaya çevirdi, kısa yeşil atkısını göğsüne yaklaştırdı. Tarla faresi Neri ile bahçede geçirdiği gün bitiyordu. Birlikte gölgede dinlenmiş, düşen yaprakların kıvrımlarına bakmışlardı. Şimdi Lavi kendi yuvasına dönecekti. Bahçenin alçak kapısı açıktı. Kapının yanında nane büyüyordu; kokusu serin havaya karışmıştı. Lavi burnunu uzattı, yapraklara dokunmadan kokladı. Nane yerinde kalırsa yarın yine buradan geçen birine aynı serin kokuyu verebilirdi. Biraz ötede güneşte kuruyan otlar başka türlü kokuyordu. Bu koku ona yuvasındaki yatağı hatırlattı. Küçük kirpi kapıdan çıktı ama hemen yola koyulmadı. Güzel bir günün ardından geriye yalnız boş bir patika kalmasını istemiyordu. Neri kapının içinden ona baktı. Lavi gülümsedi, sonra burnunu yeniden otlara çevirdi. “Bahçenin kokusu eve kadar gelse güzel olurdu,” dedi. Neri kapının önüne çıktı. “Hangi kokusu?” diye sordu. Lavi önce nane tarafına, sonra kuru otlara baktı. Bahçede birden fazla koku olduğunu o an fark etmişti. Patilerinin altındaki yaprak hafifçe kıpırdadı. Lavi yaprağın üzerinden çekildi, onu ezmeden kenarında durdu. Dönüş yolu kısa ve tanıdıktı; evine birazdan rahatça varabilirdi.