❧SAYFA 01✧Dedesiyle yola çıkarkenBadu, yuvasının kapısında dedesini bekliyordu. Küçük vombatın kısa patileri toprağa sağlam basıyor, burnu kapının önündeki otlara yaklaşıyordu. Dedesi Dama o akşam onlarda kalacaktı. Yemekten sonra birlikte kısa bir gezintiye çıkacak, sonra eve dönüp dinleneceklerdi. Badu dedesiyle yürümeyi severdi; Dama'nın her yerde hatırladığı küçük bir şey bulunurdu. Kapının yanındaki sepetin içinden ince, katlı bir örtü görünüyordu. Annesi onu gece serinliğinde kullanması için hazırlamıştı. Badu örtüyü yanına almak istedi. Dama, gezintilerinin evin çevresinde olacağını söyledi. Örtü sepette kalabilirdi; döndüklerinde ikisi de nerede olduğunu bilecekti. Badu kapı eşiğini geçti. Akşam ışığında eğrelti otunun yaprakları yere uzun gölgeler düşürüyordu. Dama gelince küçük vombat burnunu dedesinin yanağına değdirdi. Dama da başını hafifçe ona yasladı. “Nereye gidelim?” diye sordu Badu. “Ben küçükken oturduğum bir kütük vardı,” dedi dedesi. “Hâlâ aynı yerde mi, birlikte bakabiliriz.” Badu bunu duyunca kulaklarını kaldırdı. Dedesi de bir zamanlar kendisi kadar küçüktü; ama bunu düşünmek kolay değildi. Pek çok şey bilen, her yerde rahatça duran dedesinin küçük hâlini hiç görmemişti. Dama'yla yan yana patikaya çıktı. Merak ettiği şey çok uzakta değildi; evlerinin ardındaki çalılığın ötesinde duruyordu. ☝Bir kelimeye dokun, sesini keşfet.
